” an’sızım “

​   Omuzlarımda taşıdığım geçmişin yükü bedenime ağır geldiğinde anladım yaşanılan anıların ne kadar silersen sil hep belleğinde kalacağını. Bazen unutmamak için binbir çaba  gösterdiğin şeyler olur hayatta. Durup durup tekrar edersin iyice yerleştirmek ve günü geldiğinde koca bir boşlukla karşılaşmamak için. Bazen de koşarak kaçmak istersin bazı şeylerden ama ayağındaki prangalar izin vermez buna. Hayatın karmaşıklığı arasında kaybolup gitmeden önce herkes bir iz bırakmak ister hayata. Sen de benim hayatıma bıraktın o izi sanırım, bir gece ansızın kıvrımlı ve sıcak dudaklarının tadını dudaklarıma bıraktığında. Şimdi buğulu gözlerimi kırpıştırıyorum önümü daha iyi görebilmek için, nereye baktığımı bilmeden. Rotasını kaybetmiş gemi misali duygu denizinin dehlizinde dolaşırken ağır ağır, yine puslu bir duman gibi gözlerimin önüne çöken hayalinle baş etmeye çalışıyorum ümitsizce. Kalbime batan gerçekleri görmezden gelerek yudum yudum içercesine bakıyorum hayaline. Kendimle savaşıyor, her seferinde kendimi yaralıyorum bir anlamı olmayacağını bildiğim halde, canımdan can söküyor ama bir seni içimden atamıyorum işte. Gün geçtikçe yerlerde sürünerek de olsa, kendini lime lime ederek de olsa sana gelmeye çalışan benliğimin parçalarını toplayarak bir bütün oluşturmaya çalışıyorum kendimce. Yarım bir adam misali karışma oturttuğum benliğim yalvarırcasına bakıyor gözlerime, ne istediğini biliyorum. Düzene aykırı birlikteliğimizin sarmaşıkları bedenimize hükmetmeye başladığında ve gecenin karanlığında yağmur sıcağı şifalı ellerini tenimde hissettiğimde bir parçamı sende bıraktığımı biliyordum. Ama zaman geçtiğinde nasıl olsa bir bütün oluşturabileceğimi düşünmüştüm kanayan ruhumdan habersiz. Bunca kayıp vere vere şu güne geldiğimde çevreye yalnız karanlığını verebilen ve kendi karanlığında kaybolan soluk bir geceyim artık. Ne yıldızlar süslüyor sonsuzluğumu artık ne de güneşten aldığı ışığı bile kendine saklamadan cömertce bize sunan ay. Yaralı bir ruh taşıyan beden misali dolaşıyorum ortalıkta, nereye varacağımı bilmeden. Ne geçmişe dönebilmeye imkanım var artık ne de geleceğe hükmetmeye gücüm. Tükendim, tükendim artık…

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

Bu sitenin arkasında WordPress.com'un gücü var.

Yukarı ↑

%d blogcu bunu beğendi: